Regi

Soms komt er in je leven wat (of iemand) op je pad, waarvan je denkt: ik heb geen idee hoe we dit gaan doen, maar als we dit niet doen kan ik daar zomaar eens de rest van mijn leven met spijt aan terugdenken.

 

Zo’n anderhalve maand geleden sprong er een Mechelse herder, destijds inwoner van het asiel hier in de buurt, in de Caddy. Sascha was haar naam en ze was 2,5 jaar daarvoor in slechte fysieke toestand gevonden op een bouwplaats. Sindsdien verbleef ze in het asiel. Ze was reactief naar andere honden na een slechte ervaring, droeg op straat een muilkorf voor redirectie agressie, stond op gedragsmedicatie en ze had na al die tijd nog steeds geen thuis gevonden. 

 

Labradors zijn niet mijn eerste hondenliefde. Als kind waren daar Duitse Herder Kasja en Mechelse herder Layla die tot op de dag van vandaag een bijzonder plekje in mijn hart hebben en me een levenslang zwak voor herders hebben meegegeven. Hoe een herder als Sascha nog steeds niet was geadopteerd bleef me een raadsel. 

 

Na de ontmoeting met Sascha wikkelde ze ons vakkundig om haar pootjes en zijn we met haar vanuit het asiel aan de slag gegaan. Iedere dag samen op pad om een band op te bouwen in de hoop dat ze samen zou kunnen met Liv en Lando en ze bij ons haar thuis zou kunnen vinden. Haar reactieve gedrag naar andere honden, maakte dit op z’n zachts gezegd spannend. Toen het drietal elkaar voor het eerst ontmoette is een moment dat ik niet snel zal vergeten; er werd gegromd, gespind en geblaft, gevolgd door gekwispeld en voorzichtig een beetje verkend en gespeeld. We hebben Sascha mee naar huis genomen en ze is niet meer weggegaan. 

 

Het “ik heb geen idee hoe we dit gaan doen” werd gedurende de weken langzaamaan ingevuld door tips, adviezen en de hulp van de lieve hondenmensen in ons leven. Waarvoor onze eeuwige dankbaarheid! Zonder jullie was dit niet gelukt. 

 

Bij een nieuw begin en een nieuw thuis hoort een nieuwe naam. Mijn lieve kleine nichtje Lou vond de naam Regenboogje erg mooi. Dus Sascha werd al snel; Regenboogje, maar omdat ik dat niet hardop op straat of het trainingsveld durf te zeggen is haar roepnaam Regi. Een naam die vanaf het eerste moment (zeker wanneer je het uitspreekt met een lekker rollende R) op veel kwispels en enthousiasme kon rekenen.

 

Inmiddels is ze zo’n vier weken hier. De roedel stabiliseert en helpt haar en ze voelt zich veilig met de andere honden om zich heen. Ze draagt bij de meeste wandelingen geen muilkorf meer, de gedragsmedicatie is afgebouwd, we zijn begonnen met detectie en trainen en ze doet het geweldig. Het is hard werken, maar als ik zie wat voor ongelofelijke stappen ze zet is dat het meer dan waard.

 

Na 846 dagen in het asiel is Regi thuis! Welkom thuis lieverd, wat zijn wij blij dat jij er bent!